Ferraille que le destin

 

Ferraille que le destin

qui brille un peu

puis plus rien

Nu tu avaleras des orages

         voilà un fardeau

Ce que tu refuses redouble

 

Le soleil a besoin de menaces

enfonce-lui dans le front un citronnier

que son lever soit neutre

mais sache-le

la sueur n’est pas plus ou moins

elle est l’absolu

voilà pourquoi nous noyons tout dans le printemps

et ensuite

               Quel printemps ?

               Quelle promesse ?

Le néant est l’affaire de deux yeux

De tes yeux

                      la lumière en otage

                                pour une fleur unique

 

 

from the the poetry book: Η αλητεία του αίματος, translated by Michel Volkovitch with the title Vagabondages du sang, éditions des vanneaux in june 2012.

 

 

 

Παλιοσίδερα η μοίρα

έτσι λίγο γυαλίζει

και μετά τίποτα

Θα καταπίνεις καταιγίδες γυμνός

    αυτό σημαίνει φορτίο

Ό,τι αρνείσαι διπλασιάζεται

 

Θέλει φοβέρα ο ήλιος

να του καρφώσεις μια λεμονιά στο μέτωπο

να ξημερώνει ουδέτερα

αλλά να ξέρεις

δεν έχει πρόσημα ο ιδρώτας

είναι ο απόλυτος

γι' αυτό τα πνίγουμε όλα στο έαρ

κι έπειτα

             Ποιο έαρ;

             Ποια υπόσχεση;

Το πουθενά είναι υπόθεση δύο ματιών

Των ματιών σου

                        ομηρία το φως

                                      για ένα μόνο λουλούδι